Tokyo
ทางออกฝั่งตะวันออกของสถานีเรียกว่ายาเอสุ ตั้งตามชื่อกะลาสีชาวดัตช์ที่เรือแตกมาเกยฝั่งญี่ปุ่น เดิมชื่อนี้เป็นของฝั่งตะวันตก หายไปในปี 1929 แล้วกลับมาในปี 1954 ที่อีกฟากของราง
สถานีโตเกียวเปิดใช้ในปี 1914 และยังคงมีอาคารอิฐแดงด้านหน้าที่ทัตสึโนะ คิงโงะ ออกแบบไว้ ฝั่งมารุโนอุจิหันหน้าเข้าหาพระราชวังหลวงผ่านถนนเกียวโกที่ตรงดิ่ง ส่วนฝั่งยาเอสุเป็นกำแพงตึกสูงและเมืองใต้ดินเต็มไปด้วยร้านค้า คนส่วนใหญ่เดินผ่านไปในไม่กี่นาที แต่สิ่งที่ควรหยุดดู — เพดานที่มีสัตว์นักษัตรเพียงแปดตัว กระดิ่งเงินที่พนักงานสถานีทำจากไม้ไผ่กับกระดาษวาชิ และแผ่นป้ายสองแห่งที่บอกจุดซึ่งนายกรัฐมนตรีถูกลอบทำร้าย — ล้วนอยู่ห่างจากประตูตรวจตั๋วเพียงไม่กี่นาที
ยอดนิยม
อาคารอิฐแดงด้านหน้าสถานี ออกแบบโดยทัตสึโนะ คิงโงะ สร้างเสร็จปี 1914 การทิ้งระเบิดปี 1945 ทำลายโดมทางเหนือและใต้พร้อมชั้นสาม และกว่าหกสิบปีอาคารนี้ใช้หลังคาแปดเหลี่ยมแบบชั่วคราว จนได้รับการบูรณะกลับสู่รูปเดิมในปี 2012 ตัวอาคารขึ้นทะเบียนเป็นสมบัติทางวัฒนธรรมสำคัญตั้งแต่ปี 2003
💡 จุดที่เห็นด้านหน้าทั้งหลังคือลานฝั่งมารุโนอุจิ หรือมองลงมาจาก KITTE และตึกชินมารุโนอุจิ เปิดไฟถึง 21:00 น.
เดินตรงไปตามถนนเกียวโกจากทางออกมารุโนอุจิ สุดถนนคือคูน้ำ สวนด้านนอกเป็นลานโล่งมีต้นสนดำ ถัดไปคือนิจูบาชิ สะพานคู่หน้าประตูพระราชวัง พื้นที่ด้านในปิด ยกเว้นปีละสองวัน
💡 สองวันนั้นคือ 2 มกราคม และ 23 กุมภาพันธ์ซึ่งเป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษา นอกจากนี้ถนนอินุอิโดริด้านในยังเปิดให้เข้าราวเก้าวันในฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง
ถนนช้อปปิ้งใต้ดินราวหนึ่งร้อยร้าน เชื่อมตรงกับประตูกลางใต้ดินฝั่งยาเอสุ ภายในแบ่งเป็นสามโซน ได้แก่ ถนนราเมง ถนนตัวการ์ตูนที่รวมร้านทางการของคาแรกเตอร์จากทีวีและเกม และโซนขนมที่ผู้ผลิตขนมเปิดร้านเอง
💡 อยู่ใต้ดินและอยู่ฝั่งยาเอสุ คนที่ออกทางมารุโนอุจิเพื่อไปดูอาคารอิฐแดงจึงแทบไม่ได้เดินผ่าน
ความลับของคนท้องถิ่น
ที่มุมของโดมซึ่งได้รับการบูรณะ มีภาพนูนสัตว์นักษัตรแปดตัว วางไว้ตรงกับทิศที่แต่ละตัวหมายถึง ที่ขาดไปมีสี่ตัว คือหนูของทิศเหนือ กระต่ายของทิศตะวันออก ม้าของทิศใต้ และไก่ของทิศตะวันตก เพราะโดมเป็นทรงแปดเหลี่ยม จึงมีมุมให้วางได้เพียงแปดทิศเฉียงเท่านั้น
💡 มีทั้งโดมด้านเหนือและด้านใต้ ไม่ต้องใช้ตั๋ว เพราะโดมอยู่นอกประตูตรวจตั๋ว เหนือทางออกมารุโนอุจิเหนือและใต้
จุดนัดพบของสถานี แขวนขึ้นเมื่อ 10 มิถุนายน 1968 เซกิงุจิ โยโนสุเกะ ผู้ช่วยหัวหน้าสถานีในเวลานั้นเสนอให้แขวนกระดิ่งศาลเจ้าขนาดใหญ่ เพราะกระดิ่งเป็นเครื่องเรียกคนและเรียกความสนใจมาแต่โบราณ รุ่นแรกพนักงานสถานีทำเองจากไม้ไผ่ กระดาษวาชิ และกระดาษเงิน มีเส้นผ่านศูนย์กลางราว 70 ซม. อันที่แขวนอยู่ตอนนี้เป็นรุ่นที่สี่ ติดตั้งเมื่อตุลาคม 2007 พร้อมการเปิดชั้นร้านค้ากรันสตะ
💡 อยู่ด้านในประตูตรวจตั๋ว ชั้นใต้ดิน 1 ถ้าไม่ได้ขึ้นรถไฟต้องซื้อตั๋วเข้าชานชาลา
4 พฤศจิกายน 1921 ฮาระ ทาคาชิ ถูกแทงใกล้ประตูตรวจตั๋วบริเวณที่ปัจจุบันคือทางออกมารุโนอุจิใต้ วันที่ 14 พฤศจิกายน 1930 ฮามางุจิ โอซาจิ ถูกยิงที่ชานชาลาที่ 4 และเสียชีวิตจากบาดแผลในปีถัดมา ทั้งสองจุดมีแผ่นป้ายฝังอยู่กับพื้นที่ผู้คนเดินผ่านทั้งวัน
💡 แผ่นป้ายของฮาระอยู่นอกประตูตรวจตั๋ว ใครก็ดูได้ ส่วนของฮามางุจิอยู่บนชานชาลาข้างบันไดกลาง จึงต้องมีตั๋ว
สวนดาดฟ้าราว 1,500 ตารางเมตร บนชั้น 6 ของอาคาร KITTE ตรงข้ามทางออกมารุโนอุจิใต้ เปิดพร้อมอาคารเมื่อมีนาคม 2013 ยืนที่ริมขอบจะมองลงเห็นหลังคาอาคารอิฐแดงและชานชาลาที่ทอดยาวออกไป
💡 เข้าฟรี วันธรรมดาเปิดถึง 23:00 น. เสาร์อาทิตย์และวันหยุดถึง 22:00 น. ตัวอาคารสถานีเปิดไฟถึง 21:00 น. ช่วงก่อนหน้านั้นจึงเหมาะที่สุด
ระเบียงที่ต่อจากชั้นร้านอาหาร เปิดโล่งไปทางสถานีราว 180 องศา เดินออกไปนั่งได้โดยไม่ต้องสั่งอะไร มองเห็นด้านหน้าอิฐแดงตรง ๆ ที่ระดับความสูงพอ ๆ กับหลังคา
💡 เปิดถึง 23:00 น. ส่วนไฟอาคารสถานีเปิดถึง 21:00 น. มีเก้าอี้และโต๊ะ ซึ่งต่างจากดาดฟ้าของ KITTE
พิพิธภัณฑ์ที่เปิดในปี 1988 อยู่ในตัวอาคารสถานีเอง ข้างทางออกมารุโนอุจิเหนือ ตอนบูรณะได้เปิดโครงสร้างเดิมไว้เท่าที่ทำได้ ผนังจึงเป็นอิฐและเหล็กจากปี 1914 ที่เปลือยอยู่ ตัวอาคารเป็นสมบัติทางวัฒนธรรมสำคัญ
💡 นิทรรศการเปลี่ยนไปเรื่อย แต่เหตุผลที่ควรเข้าไปคือผนัง บันไดที่ลงมาจากชั้นบนสุดทอดไปตามด้านในของโดม
ถนนที่ทอดขนานกับรางรถไฟทางฝั่งพระราชวัง ยาวราว 1.2 กิโลเมตร มีต้นไม้ริมถนนราว 250 ต้น บางช่วงเวลาจะปิดรถและนำโต๊ะออกมาตั้งบนทางเท้า เป็นถนนไม่กี่สายในย่านนี้ที่สร้างขึ้นเพื่อการเดิน ไม่ใช่เพื่อไปให้ถึงที่ไหน
💡 ตั้งแต่กลางเดือนพฤศจิกายนถึงกลางเดือนกุมภาพันธ์ ต้นไม้จะประดับไฟสีทองแชมเปญ วันหยุดสุดสัปดาห์ตึกออฟฟิศว่างลง ที่นี่จึงเป็นมุมที่เงียบที่สุดของมารุโนอุจิด้วย
ยอดนิยม
ร้านราเมงสิบร้านเรียงกันที่ชั้นใต้ดินของโตเกียวสเตชันอิจิบังไก แต่ละร้านมีร้านหลักและลูกค้าประจำอยู่ที่อื่นในเมือง เลือกมาไม่ให้แนวซ้ำกัน จึงเทียบรสได้ในที่เดียว
💡 ช่วงกลางวันและหลังหนึ่งทุ่มจะมีคิว ถ้ามาระหว่างบ่ายสองถึงสี่โมง ส่วนใหญ่ของสิบร้านยังมีที่นั่ง
ร้านในเขตประตูตรวจตั๋วที่รวมข้าวกล่องรถไฟกว่า 150 ชนิด จากฮอกไกโดจนถึงคิวชู วันธรรมดาขายได้วันละหมื่นกล่อง วันหยุดเกินหมื่นห้าพัน เปิดตั้งแต่ตีห้าครึ่ง
💡 ข้าวกล่องจากต่างจังหวัดหมดก่อน หลายครั้งหมดก่อนเที่ยง ร้านนี้มีไว้ให้ซื้อขึ้นไปกินบนรถไฟ ในสถานีไม่มีที่นั่งกินสบาย ๆ
สถานีโตเกียวเปิดใช้เมื่อ 20 ธันวาคม 1914 ด้วยอาคารอิฐแดงด้านหน้าที่ทัตสึโนะ คิงโงะ ออกแบบ ทอดยาวไปตามฝั่งมารุโนอุจิราวสามร้อยเมตร
วันที่ 4 พฤศจิกายน 1921 ฮาระ ทาคาชิ สามัญชนคนแรกที่ได้เป็นนายกรัฐมนตรี กำลังเดินไปยังประตูตรวจตั๋วเพื่อไปประชุมพรรค พนักงานรถไฟหนุ่มชื่อนากาโอกะ คนอิจิ แทงเขาที่นั่น เก้าปีต่อมา วันที่ 14 พฤศจิกายน 1930 ฮามางุจิ โอซาจิ ถูกยิงที่ชานชาลาที่ 4 เขารอดในวันนั้น แต่เสียชีวิตจากบาดแผลในปีถัดมา
การทิ้งระเบิดปี 1945 พรากโดมทางเหนือและใต้กับชั้นสามไป สถานียังเปิดทำงานต่อ เหนือโดมที่พังลงมีการสร้างหลังคาแปดเหลี่ยมแบบชั่วคราวขึ้น และมันอยู่อย่างนั้นกว่าหกสิบปี นานพอที่คนรุ่นหนึ่งจะโตมาโดยคิดว่าสถานีโตเกียวหน้าตาเป็นแบบนั้น
การบูรณะเสร็จเมื่อตุลาคม 2012 โดมกลับสู่รูปทรงเดิม ส่วนภาพนูนสัตว์นักษัตรถูกทำขึ้นใหม่จากเอกสารที่หลงเหลือและการวิเคราะห์ทางเคมีของเศษชิ้นส่วน
พระราชวังหลวง เขตชั้นใน
หนึ่งในสองวันของปีที่ประตูพระราชวังเปิดให้ผู้คนข้ามสะพานเข้าไปด้านใน ตลอดช่วงเช้าพระราชวงศ์จะเสด็จออก ณ ระเบียงพระราชวังหลายครั้ง อีกวันคือ 23 กุมภาพันธ์ วันเฉลิมพระชนมพรรษา
ถนนนากาโดริและถนนเกียวโก
ต้นไม้ริมถนนราว 250 ต้นตลอดนากาโดริระยะ 1.2 กิโลเมตร ประดับไฟสีทองแชมเปญ และราวสี่สัปดาห์นับจากปลายพฤศจิกายน ถนนเกียวโกที่เชื่อมสถานีกับพระราชวังบางช่วงก็ประดับไฟราว 36,000 ดวง
ถนนอินุอิโดริ ในพระราชวังหลวง
ถนนที่ตัดผ่านเขตพระราชวังเปิดให้ประชาชนเดินได้ราวเก้าวันในฤดูใบไม้ร่วง และเปิดอีกครั้งในฤดูใบไม้ผลิช่วงซากุระบาน เป็นไม่กี่วันที่ใครก็เข้าไปเดินด้านในคูน้ำได้
กำหนดวันเปลี่ยนแปลงได้ในแต่ละปี หากตั้งใจไปให้ตรงงาน กรุณาตรวจสอบกับศาลเจ้าหรือผู้จัดอีกครั้ง
โรงแรมที่อยู่ในตัวอาคารสถานี เปิดเมื่อ 2 พฤศจิกายน 1915 ด้วยห้องพัก 56 ห้อง ปิดไปช่วงบูรณะ แล้วกลับมาเปิดอีกครั้งเมื่อ 3 ตุลาคม 2012 ด้วย 150 ห้อง อาคารที่โรงแรมตั้งอยู่เป็นสมบัติทางวัฒนธรรมสำคัญ ผู้เข้าพักจึงได้นอนในโบราณสถานที่ขึ้นทะเบียน
คืนละราว 60,000–150,000 เยน
เปิดในปี 2023 บนชั้นบนสุดของ Tokyo Midtown Yaesu เป็นโรงแรม Bulgari ที่โดดเด่นที่สุดด้านสถาปัตยกรรม ออกแบบโดยอิงแนวคิดวาบิ-ซาบิของญี่ปุ่น ร้าน Il Ristorante โดยนิโค โรมิโตและสปาติดอันดับดีที่สุดในเมือง
ราคาอ้างอิงห้องมาตรฐานเริ่มต้นประมาณ 200,000 เยนต่อคืน ฤดูกาลท่องเที่ยวและสวีทราคาสูงขึ้นอีก
จากชิบุยะ
ราว 25 นาที · ไม่ต้องเปลี่ยนสาย · สายยามาโนเตะ · ¥260ขึ้นขบวนวงนอกที่วิ่งอ้อมทางชินางาวะ ส่วนวงในจะอ้อมไกลผ่านชินจูกุและอิเคบุคุโระ ถ้าเปลี่ยนจากสายกินซะไปสายมารุโนอุจิจะใช้ 17 นาที แต่ต้องต่อรถหนึ่งครั้ง
จากชินจูกุ
ราว 14 นาที · ไม่ต้องเปลี่ยนสาย · สายชูโอ ขบวนเร็ว · ¥260สายชูโอขบวนเร็วสิ้นสุดที่โตเกียว จึงไม่ต้องกลัวเลยป้าย
จากอิเคบุคุโระ
ราว 17 นาที · ไม่ต้องเปลี่ยนสาย · รถไฟใต้ดินสายมารุโนอุจิ · ¥210สายมารุโนอุจิวิ่งเข้าชั้นใต้ดินของสถานีโดยตรง หรือจะใช้สายยามาโนเตะวงนอกก็ได้ ใช้เวลา 24 นาที
จากอูเอโนะ
ราว 7 นาที · ไม่ต้องเปลี่ยนสาย · สายเคฮินโทโฮคุ · ¥200ขบวนเร็วใช้ 7 นาที สายยามาโนเตะราว 8 นาที ขบวนไหนมาก่อนก็ขึ้นได้
จากชินางาวะ
ราว 7 นาที · ไม่ต้องเปลี่ยนสาย · สายโยโกสุกะ · ¥210สายโทไกโด สายอูเอโนะ-โตเกียว สายเคฮินโทโฮคุ และสายยามาโนเตะ ก็ไปถึงเช่นกัน ขบวนไหนออกก่อนก็ขึ้นได้
จากสนามบินนาริตะ
ราว 58 นาที · ไม่ต้องเปลี่ยนสาย · นาริตะเอ็กซ์เพรส · ¥3,140N'EX วิ่งตรงถึงโตเกียวโดยไม่ต้องต่อรถ ที่นั่งเป็นแบบจองล่วงหน้าทั้งขบวน ถ้าอยากประหยัดให้ใช้สายโซบุขบวนเร็ว ต่อรถหนึ่งครั้ง ราว 1 ชั่วโมง 39 นาที ค่าโดยสาร 1,410 เยน
จากสนามบินฮาเนดะ
ราว 23 นาที · เปลี่ยนสาย 1 ครั้ง · โตเกียวโมโนเรล → สายเคฮินโทโฮคุ · ¥720เปลี่ยนจากโมโนเรลเป็น JR ที่ฮามามัตสึโจ ทั้งสองอยู่ในสถานีเดียวกัน การต่อรถจึงใช้เวลาสั้น
เวลาที่ระบุเป็นค่าโดยประมาณสำหรับวันธรรมดาช่วงกลางวัน และค่าโดยสารเป็นตั๋วปกติแบบปัดเศษ ทั้งสองอย่างเปลี่ยนแปลงได้ ควรตรวจสอบกับแอปนำทางในวันเดินทาง
สถานีโตเกียวเป็นปลายทางของชินคันเซ็นสายโทไกโด และเป็นต้นทางของสายโทโฮคุ โจเอ็ตสึ และโฮคุริคุ นอกจากนี้ยังมีรถไฟธรรมดาอีกแปดสายกับรถไฟใต้ดินสายมารุโนอุจิ ฝั่งมารุโนอุจิกับฝั่งยาเอสุเชื่อมกันด้วยทางเดินใต้ดินยาว เดินจากปลายด้านหนึ่งไปอีกด้านใช้เวลาราวสิบนาที
ช่วงเช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ ย่านนี้เป็นย่านออฟฟิศ เสาร์อาทิตย์คนจึงบางตา ถนนนากาโดริเงียบลง ลานหน้าอาคารอิฐแดงไม่แออัด สวนดาดฟ้าก็มีที่ว่าง ถ้าจะดูตัวอาคาร ช่วงก่อนสามทุ่มที่ไฟยังเปิดอยู่ดีที่สุด
สิ่งที่ควรหยุดดูเกือบทั้งหมดอยู่นอกประตูตรวจตั๋ว ทั้งโดม หอศิลป์ สวนดาดฟ้า และถนนนากาโดริ ที่ไม่ได้อยู่ข้างนอกมีเพียงสองอย่าง คือกระดิ่งเงินกับแผ่นป้ายบนชานชาลา ถ้าไม่ได้ขึ้นรถไฟ ซื้อตั๋วเข้าชานชาลาราคาไม่แพงก็เข้าไปได้สองสามชั่วโมง
ยาเอสุคือชื่อชาวดัตช์ที่ถอดเป็นภาษาญี่ปุ่น เมษายน 1600 เรือลีฟเดอเกยตื้นที่บุงโงะ ซึ่งปัจจุบันคือจังหวัดโออิตะ จากลูกเรือ 110 คนตอนออกเดินทาง เหลือรอดเพียง 24 คน สองในนั้นคือยาน โยสเตน กับวิลเลียม อดัมส์ ชาวอังกฤษ ถูกนำตัวไปเข้าเฝ้าโทกูงาวะ อิเอยาสึ โยสเตนได้รับความไว้วางใจ ได้บ้านพักแถวประตูวาดากูระ และใช้ชื่อญี่ปุ่นว่ายาโยสุ ริมน้ำที่บ้านเขาตั้งอยู่จึงถูกเรียกว่ายาโยสุงาชิ แล้วกลายมาเป็นยาเอสุ ปี 1872 ชื่อนี้ถูกตั้งให้พื้นที่ทางตะวันตกของสถานีปัจจุบัน ปี 1929 พื้นที่นั้นเปลี่ยนชื่อเป็นมารุโนอุจิ ยาเอสุจึงหายไป และกลับมาอีกครั้งในปี 1954 ทางฝั่งตะวันออก เมื่อนิฮงบาชิโกฟุกุบาชิและมากิโจเปลี่ยนชื่อ ชื่อนี้ข้ามรางรถไฟไปแล้ว