ซูกาโมะ
ย่านงานวัดที่หมุนรอบองค์จิโซที่ไม่เคยมีใครได้เห็น
มีถนนร้านค้าจิโซโดริ ที่คนเรียกกันว่าฮาราจูกุของคุณย่าคุณยาย วันงานวัดของโทเงนุกิจิโซตรงกับวันที่ 4, 14 และ 24 ของทุกเดือน วันเหล่านั้นแผงลอยจะออกมาและคนก็มากขึ้น ร้านขายชุดชั้นในสีแดง ร้านขนมหวาน และที่ให้นั่งพัก เรียงกันไปตลอดถนน
Kogan-ji Temple (Togenuki Jizo)
วัดนิกายโซโตเซ็น ซึ่งเป็นศูนย์กลางทางจิตวิญญาณของซูกาโมะ มีชื่อเสียงเรื่องการรักษาโรคและอาการเจ็บป่วย ผู้คนมาราดน้ำที่รูปปั้น"อาไร คันนอน"แล้วลูบถูตรงตำแหน่งเดียวกับส่วนที่ตนเองปวดเจ็บ
ทุกวันที่ 4, 14 และ 24 ของทุกเดือนจะมีงานตลาดริมถนน ร้านค้าและแผงลอยเต็มไปหมด เป็นโอกาสดีที่จะสัมผัสชีวิตชาวบ้านแบบดั้งเดิม
Jizo-dori Shotengai
ถนนช้อปปิ้งยาวประมาณ 780 เมตร รวมกว่า 200 ร้าน ตั้งแต่ร้านขนมญี่ปุ่นโบราณ ผักดอง ยาสมุนไพร ไปจนถึงร้านชุดชั้นในสีแดงที่กลายเป็นสัญลักษณ์ของซูกาโมะ
ร้านส่วนใหญ่เปิดประมาณ 9-10 โมงเช้าและปิดก่อน 18.00 น. ช่วงเช้าวันธรรมดาเงียบสงบที่สุด เหมาะสำหรับพูดคุยกับเจ้าของร้านอย่างเป็นกันเอง
Shinsho-ji Temple
วัดนิกายชินงง สาย Buzan ตั้งอยู่ใกล้ปากทางเข้าถนน Jizo-dori ภายในมีพระจิโซสำริดองค์ใหญ่ซึ่งเป็นองค์ที่สามของ Edo Rokujizo พระจิโซหกองค์ที่หล่อขึ้นเพื่อปกปักถนนออกจากเอโดะ เป็นสถานที่สงบที่แตกต่างจากถนนช้อปปิ้งที่คึกคักอยู่ข้างๆ
มาตอนเช้าตรู่เพื่อสัมผัสบรรยากาศการไหว้ของชาวบ้านอย่างเงียบสงบก่อนนักท่องเที่ยวมาถึง
Somei Cemetery (Somei Reien)
สุสานสาธารณะที่เปิดตั้งแต่ปี 1874 ตั้งอยู่ในพื้นที่หมู่บ้านโซเมอิเดิม อันเป็นแหล่งกำเนิดซากุระพันธุ์โซเมอิโยชิโนะ ช่วงปลายมีนาคม ทางเดินกลางสุสานกลายเป็นอุโมงค์ซากุระสุดงดงามที่มีแต่ชาวบ้านมาเดินเล่น
คนน้อยกว่าอุเอโนะหรือชินจูกุมาก ไม่มีรถบัสทัวร์ มีเพียงดอกซากุระและความเงียบสงบ นี่คือฤดูใบไม้ผลิของโตเกียวในแบบที่แท้จริงที่สุด
The Vintage Shotengai Back Alleys
ถัดจากถนนจิโซโดริเข้าไปหนึ่งช่วง ถนนจะแคบลงและกลายเป็นบ้านเรือนปนกับร้านเล็ก ๆ ฝั่งถนนร้านค้ากว้างและมีคนพลุกพล่าน แต่ด้านหลังตรอกเล็กและแทบไม่มีรถผ่าน มีป้ายเขียนมือและบ้านที่วางเก้าอี้ไว้หน้าประตูอยู่ประปราย
เดิน 6 นาทีจากสถานี เข้าทางซอยที่แยกไปทางเหนือจากจิโซโดริ เป็นย่านที่อยู่อาศัย จึงควรเดินเบา ๆ
Somei-Yoshino Cherry Memorial Park
ซากุระพันธุ์โซเมอิโยชิโนะที่ปลูกมากที่สุดในญี่ปุ่น เริ่มถูกนำออกขายโดยช่างสวนแห่งหมู่บ้านโซเมอิเดิม ซึ่งก็คือบริเวณซูกาโมะ-โคมาโกเมะในปัจจุบัน ทุกวันนี้ในสุสานโซเมอิยังมีต้นซากุระเก่าแก่กระจายอยู่ทั่วบริเวณ
เดิน 13 นาทีจากสถานี แต่สวนอยู่ติดสถานีโคมาโงเมะ นั่งสายยามาโนเตะไปหนึ่งป้ายแล้วเดินจะใกล้กว่า เข้าได้ตลอดเวลา
Maruji, the Red Underwear Shop
ร้านบนถนนจิโซโดริที่ขายชุดชั้นในสีแดงล้วน ๆ มีความเชื่อว่าใส่สีแดงแล้วดีต่อสุขภาพ ร้านนี้จึงทำแต่เรื่องนี้อย่างเดียว ทั้งผ้าคาดท้อง ถุงเท้าทาบิ และเสื้อ สีแดงทั้งหมด บนถนนสายนี้มีร้านในเครือเดียวกันอีกหลายแห่ง
10:00–17:45 เดิน 11 นาทีจากสถานี ถุงเท้าทาบิเบาและไม่กินที่ในกระเป๋า
ร้านเก่าแก่บนถนน Jizo-dori ที่ทำให้ชิโอไดฟุกุ (โมจิไส้ถั่วแดงที่แป้งใส่เกลือเล็กน้อย) เป็นที่รู้จัก เปิดตั้งแต่ปี 1937 ส่วนสูตรใส่เกลือลงตัวในปี 1963
อร่อยที่สุดถ้ากินภายในวันเดียวกัน เปิดทุกวัน ประมาณ 9:15-18:30 น.
ถ่ายเมื่อสิงหาคม 2026
Itchoda — Wagyu Menchi-katsu
ร้านขายเนื้อบนถนน Jizo-dori ที่ทอดเมนจิคัตสึเนื้อวากิวและไก่คาราอาเกะสดใหม่ตามออร์เดอร์ ห่อให้พร้อมกินระหว่างเดิน
สั่งชิ้นที่เพิ่งขึ้นจากกระทะ เมนจิคัตสึอร่อยที่สุดในไม่กี่นาทีแรกหลังทอดเสร็จ
สิ่งที่อยู่ใจกลางย่านนี้ ไม่มีผู้มาสักการะคนไหนเคยเห็น พระจิโซถอนเสี้ยนแห่งวัดโคกันจิเป็นพระลับ ไม่เปิดให้ชม และตามที่ทางวัดเล่าไว้ พระประธานซึ่งเป็นพระจิโซแห่งอายุยืน คือรูปที่ปรากฏบน "เรฮัง" ตราประทับขนาดไม่ถึงสามเซนติเมตร รูปร่างคล้ายปุ่มไม้ ซึ่งว่ากันว่าทัตสึเกะ มาตาชิโร ผู้เป็นศรัทธาของวัด ได้รับมาในปี 1713 จากพระจิโซที่มาปรากฏในความฝัน ผู้คนที่แน่นถนนจิโซโดริ และงานวัดในทุกวันที่มีเลขสี่ ล้วนหมุนรอบสิ่งของที่วางบนฝ่ามือได้
สิ่งที่แจกจ่ายแทนคือกระดาษ เรียกว่าโอมิคาเงะ เป็นแผ่นกระดาษที่ถือกันว่าเป็นภาคแบ่งของพระประธาน ราวปี 1715 สาวใช้ในคฤหาสน์ตระกูลโมริกลืนเข็มเข้าไปโดยไม่ตั้งใจ เมื่อให้เธอกลืนแผ่นกระดาษนี้ เข็มก็ทะลุรูปพระจิโซบนกระดาษออกมา ชื่อที่แปลว่าถอนเสี้ยนมาจากเรื่องนี้เอง ส่วนตัววัดนั้นก่อตั้งในปี 1596 ทางตะวันออกของศาลเจ้าคันดะเมียวจิน ถูกไฟไหม้ในอัคคีภัยใหญ่ปี 1657 จึงย้ายไปชิตายะ แถวหน้าสถานีอูเอโนะในปัจจุบัน และย้ายมาสุงาโมะในปี 1891 ตามประกาศของจังหวัดโตเกียว วัดนี้เป็นวัดของย่านนี้มาเพียงราวหนึ่งร้อยสามสิบปีเท่านั้น
แถวที่ยาวที่สุดในบริเวณวัดไม่ได้อยู่หน้าพระประธาน แต่อยู่ที่อาไรคันนง พระโพธิสัตว์ที่ผู้คนราดน้ำแล้วเช็ดด้วยผ้า องค์แรกซึ่งถวายไว้ในปีที่วัดย้ายมาสุงาโมะ ปลดประจำการเมื่อเดือนพฤศจิกายน 1992 และองค์ที่สองยืนอยู่แทนในเวลานี้ แม้แต่ฉายา "ฮาราจูกุของคุณยาย" ก็ใหม่กว่าวัดมาก เกิดขึ้นช่วงปลายทศวรรษ 1970 ถึงต้น 1980 พระประธานนั้นมองไม่เห็น สิ่งที่ผู้คนทำที่นี่แทนคือกลืนกระดาษและลูบหิน ศรัทธาของย่านนี้ตั้งอยู่บนการยื่นมือไปสัมผัส มากกว่าการแหงนหน้าขึ้นมอง
เว็บไซต์นี้อาจมีลิงก์แอฟฟิลิเอต (นโยบายการโฆษณา)
HOTEL PAUL HOUSE Sugamo
ห่างจากสถานี 3 นาที ขนาดเล็กเหมาะกับสเกลของย่านสุงาโมะมากกว่าเครือใหญ่ แต่คะแนนรีวิวสูง เดินไปถนนจิโซโดริและวัดได้สบาย ๆ
Tokyu Stay Suidobashi (nearby base)
อยู่ห่างจากซูกาโมะเล็กน้อย แต่ห้องพักมีเครื่องซักผ้าในตัว เหมาะสำหรับพักระยะยาว สะดวกสำรวจย่านชิตามาจิอย่างซูกาโมะ โคมาโกเมะ และยาเนเซ็น
ม.ค.วันที่ 24 (รวมถึง 24 พ.ค. และ 24 ก.ย.)
โทเงนุกิจิโซ วัดโคงันจิ
วันที่ 24 ของเดือนมกราคม พฤษภาคม และกันยายน เป็นวันสำคัญของวัด มีพิธีใหญ่ในวิหารหลักเวลา 10:30 และอีกครั้งเวลา 14:30 ส่วนวันงานวัดตามปกติคือวันที่ 4, 14 และ 24 ของทุกเดือน วันเหล่านั้นจะมีแผงลอยเรียงรายตลอดถนนจิโซโดริ และวิหารเปิดถึงสองทุ่ม
พ.ย.6–14
ถนนร้านค้าสุกาโมจิโซโดริ
กระถางเบญจมาศถูกวางเรียงไปตามถนนร้านค้า สมัยเอโดะสุกาโมเป็นแหล่งเพาะไม้ประดับและเบญจมาศ งานนี้จึงเริ่มขึ้นในต้นทศวรรษ 1990 โดยอ้างอิงถึงเรื่องนั้น เส้นทางนากาเซนโดสายเก่าคือสถานที่จัดงานตามที่มันเป็นอยู่
กำหนดวันเปลี่ยนแปลงได้ในแต่ละปี หากตั้งใจไปให้ตรงงาน กรุณาตรวจสอบกับศาลเจ้าหรือผู้จัดอีกครั้ง
เวลาที่ระบุเป็นค่าโดยประมาณสำหรับวันธรรมดาช่วงกลางวัน และค่าโดยสารเป็นตั๋วปกติแบบปัดเศษ ทั้งสองอย่างเปลี่ยนแปลงได้ ควรตรวจสอบกับแอปนำทางในวันเดินทาง
สึงาโมะมี JR สายยามาโนเตะ และสายโทเอมิตะ บนสายยามาโนเตะอยู่ห่างจากอิเคะบุคุโระสองสถานี และมาจากชิบุยะ ชินจูกุ โตเกียว หรืออุเอโนะได้โดยไม่ต้องเปลี่ยนขบวน สายมิตะวิ่งจากเมงุโระผ่านโอเทมาจิ ผ่านสถานีนี้ไปทางนิชิทากาชิมาไดระ เวลาและค่าโดยสารดูได้จากตารางด้านล่าง ไปโทเงนุกิจิโซและถนนร้านค้าจิโซโดริ ให้ออกทางออกเหนือ
ถนนร้านค้าจิโซโดริมีวันงานประจำทุกวันที่ 4, 14 และ 24 ของเดือน วันเหล่านี้แผงร้านจะเพิ่มขึ้นและมีคนมาไหว้พระมากกว่าปกติ สภาพถนนต่างจากวันธรรมดาโดยสิ้นเชิง ถ้าเลือกวันได้ก็ควรเลือกสามวันนี้ วัดโคกันจิที่ประดิษฐานโทเงนุกิจิโซมีบริเวณไม่กว้าง วันงานจึงแน่นมาก ส่วนซากุระนั้นสวนอนุสรณ์ซากุระโซเมโยชิโนะสวยที่สุดต้นเดือนเมษายน
ซูกาโมะเป็นย่านที่เวลาเดินช้าๆ โปรดลดความเร่งรีบลง หยุดยืนหน้าร้าน ทักทายเจ้าของร้านด้วยรอยยิ้ม ที่นี่แทบไม่มีใครพูดภาษาอังกฤษ แต่รอยยิ้มและการก้มหัวเบาๆ สื่อสารได้ทุกอย่าง เมื่อเจ้าของร้านยื่นตัวอย่างให้ชิม อย่าปฏิเสธ นั่นคือวัฒนธรรมที่ทำให้ซูกาโมะอบอุ่น
ที่มายังไม่ยุติ บ้างว่าเคยมีบึงใหญ่ที่นี่ซึ่งเป็ดมาทำรังกันมาก บ้างสืบไปถึงคำที่เขียนว่าสันดอนกับเป็ด อันหมายถึงพื้นที่ที่หันหน้าสู่สันดอนของแม่น้ำชากุจิอิ ทั้งสองคำอธิบายชี้ไปที่ภูมิประเทศริมน้ำ